Doc Ahmad Hajiri

Bismillah. Iban mga classmate ku ha Histology class namu'. Bang hisiyu in maitum duun, aku na sayan hehe. Kaina, ha sa'bu nagbabassa-bassa aku sin mga kalagihan bassahun (bahasa nag-study, sa biya' agun way ra sumud pa utuk ku...), kiyta' ku in "Schedule of Classes 1st Semester" ha suksukan sin kantil. Kiyawa' ku na ampa iyukab bang hain na tungud in naabut namu'. Pagkita ku, ay kaw, HANGKA PITU ra kuman tuwih in nakapin ha mga classes namu'!  SubhanaAllah. Gaid sin mabiskay tuud maglupad in waktu. Bukun biya' ba'gu-ba'gu ra yaun, ampa aku dimatung pa hula' ini. Nanglawag bay kahula'an. Nanglawag kakilahan. Nanglawag kapagkaunan amun Halal (Alhamdulillah nakalawag da isab kami ha tabang sin magulang ku, hi Inn, iban mga bagay niya). Nanglawag Masjid masuuk kasambahayangan.  Bukun kah'nu-ka'nu ra yaun, ampa timagna' in pag-iskul ku diy ha UP College of Medicine. Timagna' nag-anad-anad, simulay ba...

Ha laum sin Classroom namu: BSLR-East Bismillah Waypa aku nakatagna’ magstory about sin kabuhi’ ku bihaun (buhi’ pa isab kita, hehe). Dih ku na maraih ini katagnaan bang daing hain nagtagna’ in class namuh, sa unu bang unu na in yari bihaun, sulayan ta hisuysuy. Kalu awn makawa’ ta misan maniyu’-tiyu’ pangadjian (naks). Kahapun, Alhamdulillah ampa naubus in 2nd exam namu’ ha OS205 (Thorax), amuna in Cardiac Physiology. Unu ta' ini? In piyaghindu’ kamu’ indaginis-barapa ha pasalan sin jantung (heart) sin tau. Malingkat tuud, mataud aku kiyaingatan bahgu pangadji’an. Ha laum sin duwang ka pitu limabay, hinduan kami ha mga topic: Cardiovascular Physiology (bang biyariin magpump in jantung natu’) iban unu-unu na in kumugdan related ha Cardiovascular System atawa CVS. Daing ha topic Cardiac Cycle (unu na mayan in magjatu ha tiyap-tiyap “tibok ng puso”; pila in taud sin dugu’ mag-guwa), Hemodynamics (pagdagan sin dugu’ daing ha jantung pa baran, sambil magbalik); sambil...

Bismillah.. Malugay na aku wayruun nakasulat diy ha blog ini. Ha laum sin pila bulan limabay daing ha kasuwd aku pa UP College of Medicine, agun nagsunud-sunud na in mga hinang madtu-mariy. Kahaba’ hangka pitu awn kami exams. Kansa misan biyariin in baya ku magpost, agun kahunitan na aku manglawag time misan da kuman mag-update sin blog ku laung kailu. Higanap mu pa in pag-iyanun “Adaptation Stage” ku ha hula’ ini landuh in layu’ pa hula’ ku kalasahan; bukun hat ha layu’ niya ha hal pag-untasun (distance), sa’ sambil na ha layu’ sin piyagbiddaan sin tilibutan ku atawa ka “environment”. Bunnal niya, kiyahunitan tuud aku. Sa’ laung sin hambuuk taymanghud nagpatumtum kaku’: “Wayruun tau piyag-anak maingat na asal manaw.”  Ay ma’na, wayruun maluhay ha katan sin hinang kabayaan mu, miyumuhut-muhut mu abutan. Subay in katan ini labayan panandas iban hunit; iban subay tuud paglugtuan iban pagsabaran.  Alhamdulillah, magsukul aku pa Tuhan Rabbul ‘Aalamiyn ha katan si...

Subtitle: "Ang Kwento ni Kristina" Story by Ahmad Musahari, Photos by Kartini Tahir "Kuya, lubog na po ba ang araw?" Ang tanong niya sa akin...  Bismillah. Minsan sa ating buhay, kelan ba tayo huling naghintay ng paglubog ng araw? Kelan ba tayo huling nagtaka bakit ang bagal minsan ng oras at minsan nama’y sadyang kay bilis nito? Ilang ulit ba natin hiniling na sana ay matapos na ang isang nakakapagod na araw?  Na sana ay tuluyan na tayong makauwi sa bahay at makapagpahinga na sa kubli ng luntiang gabi?  Si Kristina Ito si Kristina o Tin-Tin. Sampung taong gulang na bata na naninirahan sa may Pasay. Una namin siyang nakilala nung bumisita kami sa UP Diliman. Lumapit siya sa amin ng kaibigan ko upang bentahan kami ng kanyang panindang pantali ng buhok (na tig-sampung piso isa) at payong (2 makukulay na payong; di ko na natanong kung magkano isa). Dun din siya nagsimulang magtanong sa amin. “Kuya, yan po ba ang araw?” sabay turo sa may maliwanag...

        One of those days when I was in Pandami’, Sulu where my ancestors had once lived, a wonderful inspiration came to me through two of the most unusual ways: by a small stone and a little lad.         I was walking through the thick bushes that afternoon, in one of my great grandfather’s well treasured land. I was hoping to find peace in listening to birds chirping up high on the trees, or with the wind that is softly touching my face, and even by pondering at the great wonder and mystery those gigantic trees have to offer (all of these are wonderful blessings from Allah, Alhamdulillah).         Along the way, I spotted a little boy not far from where I was. He was wearing a red bandana in his head, covering his short, black curly hairs. His thin body was plastered by his white shirt that had grown old and had turned to another color which I cannot name. A small taguban (a ...